Skip to content

Support sex workers, says Olave

Here you can watch and listen the fabulous speech Olave Basabose (she/her) gave at 2017’s Trans Day of Remembrance (or Resilience if you so wish). You can read it here at this site.

Olave Basabose’s (zij, haar) krachtige speech op TDOR Amsterdam 2017 valt hier in het Nederlands na te lezen

Advertisements

Video TDOR Amsterdam 2017

Speech Simion Blom op TDOR Amsterdam 2017

 

Beste mensen, beste aanwezigen

Vanavond staan we hier wederom bijeen voor een belangrijke en urgente kwestie. We vragen op deze dag aandacht voor het geweld waar veel transpersonen wereldwijd mee worden geconfronteerd. Zeer vaak heeft dit geweld ernstige gevolgen. Door transfobie sterven er jaarlijks honderden mensen. Het is om die reden dan ook eervol om op deze belangrijke dag enkele woorden tot jullie te mogen richten.

Er zijn meer dan genoeg redenen om stil te staan bij deze dag. Iedereen die staat voor een discriminatievrije samenleving, moet de rechten van minderheden met de grootste inzet die maar mogelijk is verdedigen.

We herdenken vandaag door stil te staan en te bezinnen. Want vrijheid, tolerantie en acceptatie is geen gegeven. Het is een verantwoordelijkheid waar altijd aan gewerkt moet worden. We herdenken om vrijheid door te geven. Door de herinnering aan de vele slachtoffers levend te houden, verkleinen we de kans dat hun lot genegeerd wordt. Het lot van de transpersonen die te maken hebben met haat, discriminatie en misdaden. Laten we elkaar vandaag moed inspreken. Sociale uitsluiting, op de arbeidsmarkt, in de openbare ruimte en ondermijning van tolerantie doen ons beseffen dat een democratische rechtstaat, vrijheid in een samenleving iets broos is en voortdurend onderhoud vergt. In Nederland zijn wij maar al te trots op de vele vrijheden die wij hebben. In Nederland kan en mag je zijn wie je bent. Maar… dat lijkt niet voor iedereen te gelden. Gelukkig zijn er vele onder u die die ongelijkheid niet accepteren.

Mijn eerste nadrukkelijke kennismaking met activistische transpersonen is inmiddels al weer een paar jaar terug. Het was mijn bezoek aan TransUnited onder leiding van de onvermoeibare en strijdlustige Beyonge Veldkamp. Trans United empowert en traint jonge transvrouwen en is inmiddels steeds meer een plek van steun en toeverlaat. Ik schoof aan bij een workshop en ik  merkte hoe belangrijk deze ontmoeting voor de aanwezige dames was. Al snel ging het gesprek over discriminatie, weerbaarheid en seksuele intimidatie. Werkelijk verbaasd was ik toen tijdens de borrel werd verteld hoe vaak men te maken heeft met seksuele intimidatie. In de openbare ruimte of op social media. Voor mij was het een nieuwe werkelijkheid, maar het werd mij duidelijk dat de giftige en schadelijke stereotypering van transpersonen een serieus groot probleem is. De seksualisering van transpersonen is vooral een van de reden waarom er zoveel sprake is van geweld. Daarnaast is het van belang op te merken dat transpersonen van kleur, extra kwetsbaar zijn, als we kijken naar de internationale cijfers.

Maar transpersonen vervullen een belangrijke functie in onze samenleving.

Ik benoem kracht en veerkracht. De kracht van mensen met een transseksuele genderidentiteit. En hoe zij mij als cisgender persoon inspireren. Maar vooral de lessen die onze samenleving van hen kan leren.

Transpersonen ervaren als geen ander dat gender en seksisme een duidelijke rol spelen in onze samenleving. De wijze waarop de maatschappij reageert op een vrouw die haar scherpe ongezouten mening uit, is helaas nog anders dan hoe de maatschappij reageert op een man. Maar ook de ervaring in de openbare ruimte, de wijze waarop uitluitingsmechanismes te werk gaan op straat of tijdens sollicitatiegesprekken. Veel transpersonen hebben gender op verschillende manieren beleefd. Als man en vrouw. Transpersonen hebben daarom een belangrijke taak en rol te vervullen in hedendaagse discussies over seksisme, transfobie en ongelijkheid. Daar kan de samenleving van leren.

Tegenwoordig zijn transpersonen steeds meer zichtbaar en hoorbaar. Daar draagt deze dag ook goed aan bij. En dat moet. Nog harder en nog meer. De cijfers laten zien dat de positie van transseksuele burgers onder druk staan. Uitsluiting, discriminatie, armoede, seksueel geweld en als gevolg daarvan psychische problemen komen schrikbarend vaak voor. Ook in Amsterdam. De stad die wij zo graag als de meest tolerante stad willen beschouwen. Helaas geldt die tolerantie niet voor een ieder. Wij kunnen en mogen niet stil blijven. Het geluid moet harden en luider. Juist omdat autoriteiten nog te weinig hun verantwoordelijkheid nemen om écht op te komen. En dat is onacceptabel.

Iedereen van ons heeft een verantwoordelijkheid te vervullen. Mensen die transpersoon zijn en mensen die cis-gender zijn. Ik ben me bewust van het privilege dat ik heb als cisgender biseksuele man. Het is aan mij om dat in te zetten om de strijd voor rechtvaardigheid en gelijkheid te steunen en te faciliteren. En dat gaat om de kleine dingen, zoals genderneutrale toiletten een inclusief taalgebruik. Maar zeker ook om juridische gelijkheid en toegang tot medische hulp. Een belangrijke voorwaarde daarbij is, veiligheid. Sociale veiligheid. Maar de strijd voor meer rechtvaardigheid en gelijkheid kan alleen, door de strijd intersectioneel te benaderen. Vrouwelijke transpersonen van kleur lijken de eerste en hardste klappen op te vangen in de onderdrukking. De strijd kan alleen door dat niet uit het oog te verliezen, maar te benoemen.

Geachte aanwezigen. Er is veel werk te verrichten. We kunnen het ons niet permitteren te zwijgen. Het vervult me vreugde dat de positie van transpersonen in Nederland steeds meer zichtbaar wordt en wordt besproken. Dat is een goede ontwikkeling. Maar er is nog veel te doen. Op het gebied van discriminatie, armoede, werkeloosheid, geweld, seksueel geweld en psychische problemen. Het wordt tijd dat de samenleving de bijzondere levenservaring van transpersonen hoog gaat waarderen. Juist in genderdiscussies gezien de kracht en veerkracht van transpersonen. Transpersonen die moedig zijn en kiezen voor het eigen leven. Ook al is dat leven niet makkelijk. Ook niet in Nederland. Beste mensen, u staat er niet alleen voor. Uw strijd, is een gedeelde strijd. Het is een strijd voor een betere en meer rechtvaardige samenleving. In uw strijd tegen geweld en discriminatie sta ik graag zij aan zij met jullie. Dat moet de overheid doen en ook de gehele politiek, want u staat voor mensenrechten. Laten we daarin bondgenoot zijn. Met het streven om discriminatie en ongelijkheid nu echt een halt toe te roepen.

Speech Dinah Bons op TDOR Amsterdam

Vanaf de geboorte krijgen we allemaal een geslacht toegewezen,. Soms komt dit niet overeen met ons innerlijke gevoel en gaan we daardoor op zoek – een moment voor zelfidentificatie. Ik ben niet als jongen geboren, ik kreeg het geslacht van ‘jongen’ toegewezen. Het daadwerkelijk begrijpen van het verschil tussen deze twee, geslacht en gender, is cruciaal voor onze cultuur en samenleving. De vooruitgang vinden we in de manier waarop we omgaan met en praten over transgender individuen. De hedendaagse en steeds diverser wordende wereld verbindt ons juist vandaag de dag. Onze cultuur wordt juist flexibeler dan ooit door die diversiteit – en dat geldt ook voor ons begrip en onze perceptie omtrent gender.

Witte transpersonen beschikken over meer privileges vanwege hun raciale afkomst, sociale achtergrond of de locatie waar zij leven. Wanneer we er rekening mee houden dat transpersonen van kleur in vele verschillende sociaal-antropologische lagen leven, ontstaat er begrip waarom transpersonen van kleur ernstig lijden onder uitsluiting, racisme, geweld en haat.

In een mondiale samenleving die worstelt met economische en milieukwesties zijn de mensen die zich in de onderste laag van de sociale hiërarchie bevinden, vaak juist transvrouwen van kleur. Sommigen van ons vinden misschien hun eigen weg, al is er altijd het verhaal van strijd, van eenzaamheid en het feit dat je door je familie of etnische groep wordt buitengesloten. Het collectieve lijden en de pijn waar we mee worstelen is overal hetzelfde.

Wij leven in een conflict met onze omgeving en met onszelf. Dit maakt ons kwetsbaar en een gemakkelijke prooi voor mentale en algemene gezondheidsproblemen zoals depressie, verslaving, geslachtsziekten en HIV.

Sekswerkersgemeenschappen bestaan overal ter wereld uit een gezamenlijke gemeenschap van dezelfde soort mensen. We worden gewaardeerd om onze translichamen, we zijn verantwoordelijk voor de cis klanten die ons bezoeken, waaruit we een hoop financiële voordelen uit kunnen halen.

Het wereldwijde stigma van sekswerk is enorm en de mogelijkheid om in levensbedreigende situaties terecht te komen maakt deel uit van het DNA en erfenis van een transpersoon van kleur.

Mijn herinneringen aan mijn vermoorde vrienden en geliefden brengen mij terug naar New York City. In 1991 woonde ik in NYC en was onderdeel van de zwarte en latino jeugd op Christopher Street. Midden in de periode van de AIDS-crisis bestonden mijn vrienden uit dakloze transpersonen van kleur, en we overleefden ‘ons trans-zijn’ door middel van sekswerk en dansen in de discotheken tot in de late uurtjes.

Ik heb met eigen ogen gezien hoe Sylvia Riviera en Marsha P voor ons zorgden, ze waren zachtaardig en baanden een weg voor de LHBTIQ+ vrijheden. Zonder vrees enniets te verliezen, vochten zij voor onze rechten. Maar desondanks worden de stemmen van transvrouwen van kleur wereldwijd gewist uit LGBTIQ+ vertogen en gesubsidieerde organisaties. Ze worden belachelijk gemaakt, gecriminaliseerd en doodgegooid met stigma’s zoals hoerenfobie, transfobie en pesten in het algemeen zijn ze een prooi voor moord en doodslag. Dit is onze beloning voor het zichtbaar zijn als transpersonen van kleur.

Ons baken en onze moeder, Marsha P Johnson verdween onder verdachte omstandigheden in de Hudson-rivier en werd dood gevonden.

Ik denk ook aan Mounira, een transvriendin van mij die in een kamer in de Blue Boy club hier in Amsterdam in de jaren 90 is vermoord, en dit jaar Bianca die binnen onze gemeenschap aan het werk ging en haar pijn van een transvrouw van kleur te zijn in de huidige politieke situatie in Venezuela, met ons deelde.

Dood en vernietiging binnen onze gemeenschappen is voor ons een normale zaak geworden. Zoals ik al eerder aangaf, maakt het deel uit van ons DNA. Het is triest om te weten dat er elk jaar in onze transgemeenschap de meerderheid van de mensen die aan vermoord worden sekswerkers zijn.

We staan vooraan in de wereldwijde transfobie binnen en buiten onze gemeenschappen en krijgen dagelijks haat en micro- en macrogeweld over ons heen. De veroorzaakte stress vanwege de minderheidsrol doodt ons van binnen en maakt ons kwetsbaar voor allerlei soorten geweld.

Onze broeders en zusters binnen de wereldwijde gemeenschap van sekswerkers in Zuid-Amerika, Azië, Afrika, Europa en de de VS lijden. Met diepe droefheid voelen we de verbinding met al die namen van slachtoffers die zijn aangeworven.

Mogen de herinneringen aan onze verloren zielen een zegen voor ons allen zijn.

Speech Olave Basabose

Time goes by so very quickly. My very first Transgender Day of Remembrance was only a short 4 years ago. I had just come out as trans about a week before. I was invited by a friend, and immediately welcomed by the organisers of TDOR: they put me to work folding notes with names on thorny roses. Names of trans folks i would never get the chance to meet in person. Trans siblings that I met in farewell. Since then I have developed a habit of waiting for TDOR. Waiting to mourn the trans siblings I lose throughout the year. Week by week, sometimes day after day, names and pictures of fallen trans warriors appear on my Facebook timeline, though they are very rarely Twitter hashtags. I don’t look directly at these faces, full of life, lost in death, I don’t read their obituary, I don’t read the descriptions of their death, no, I say to myself: “wait for TDOR, You may break then, you may remember then.”

The time to remember is upon us. To remember those recorded murders, but also to remember all those unrecorded ones. Those unrecorded assaults and suicides. Those unrecorded fallen trans folks lost to us crossing deserts and seas, searching for safety, hope and love. Those unrecorded losses to neglect, abandonment, imprisonment in detention centers, psychiatric hospitals and prisons. Those unrecorded losses to limited access to medical care, to education, to jobs, to buildings, to transportation, to human rights. Those unrecorded losses in dignity, opportunities and dreams. Today I also remember my own journey, those moments, days, months, years, that the promise of death was my daily companion. I remember when and how I use to numb my body, mind and soul down, to just bear it one more day. I remember today as well my fear of being hurt, beaten, choked, stabbed, stolen from life, because the shade of my lipstick is too bright, or because the swing of my hip is too seductive. I remember today the way constant rejection has scarred my very body, afraid to be seen, loved, cherished, pleasured. I remember today the pain in our community, the tears so many of us do not even know how to shed anymore. I remember today that the world is bleeding us, holding us hostage to its fears and insecurities.

This time around, this TDOR, I have decided I want to remember more. I want to remember that we fight back. That trans folks, here, and around the world, are survivors, warriors at war with systems that puts people in little boxes. Little boxes that tell people how to talk, how to think, how to dress, how to love, how to fuck, how to work, how feel even. Little boxes that try to destroy diversity, choice and fluidity. Little boxes that cannot contain us, my siblings at war. Little boxes that cannot contain us, hold us down. Cause survivors, when together, when united, are an army. An army for change, fundamental change and that is why we are feared. For our revolutionary perspective, and for our power. Cause, my siblings, we are powerful beyond belief. Our courage and determination to live freely is only equaled by our diversity. We are of every race, religion, background, class. We are of every diaspora, we are black and proud. We are queer and Proud. We are muslim and Proud. We are differently abled, in body and mind, and Proud. We are African, Asian, Middle Eastern, Jewish, LatinX; we are migrants, undocumented and documents, we are workers, we are writers, poets, painters and dancers. We are social entrepreneurs, we are politicians, we are lawyers, doctors, and sex workers. We have the hope of the young, the wisdom of the old. In other words, we are here, we are Trans, and we are sure as hell going to stay.

The time has come for us to move forward in and with power. The power of a community that is fed up. A community that will not be divided any longer, that will not be cowed back into anonymity. We will not be beaten into silence, or murdered in vain. The TDOR 2017 organisation asks us to take special note of the position of trans sex workers. The TDOR 2017 points out quite rightly that the majority of murdered and assaulted trans warriors around the world are sex workers. 62 percent

I want us to do more than remembering today, I want us to take it a step further. I want everyone here to commit between today and next year’s TDOR to sexworkers rights. I want us all to declare ourselves unconditionally committed to the protection of our vulnerable, exploited and stigmatised trans siblings and their cis-colleagues. The upcoming municipal elections in March 2018 is an opportunity for the Trans community, and its allies, in the Netherlands and abroad, to demand the de-stigmatization and decriminalisation of sex work.

I spoke last week with Rights4Change and they assured me that we can make a difference. If we rise up, like a wildfire, and make clear demands from our local governments and councils, we can effectively protect our trans siblings. So go home and say:

  1. The monopoly granted to established brothels through the current permit system must be brought to a halt. Permits should be granted on a more transparent and fairer basis. In fact, we must demand that new businesses are encouraged and supported, especially cooperatives of sex workers!

  1. Obligatory registration requirements endanger the lives and criminalise the livelihood of sex workers. They in fact force sex workers to work illegally. Public or not, registers of sex workers must be abolished.

  1. Far too many policies and laws in the Netherlands are drafted, adopted and enforced, without any consultation with sex workers. We must be clear, we must accept no compromise on this: legislation, regulations and policies about sex workers must be drafted in direct consultation with sex workers, trans sex workers, and their representatives.

  1. Sex workers must have the freedom to choose for working independently, in a brothel or with an escort bureau. This means that the legal and/or practical prohibition on working at home for independent sex workers must be abandoned in our cities and villages.

  1. Our local governments must commit to supporting sex workers unions, advocacy groups and initiatives, with funds and resources! Trans sex workers, in particular, require safer spaces!

I want you to go home, to your home town, to your local parties and political leaders, and tell them that!. And if they don’t want to listen, I want you to run for political office with a clear message of unity and solidarity: Trans rights are sex workers rights, sex workers rights are trans rights!

Toespraak Olave Basabose op TDOR 2017 in Amsterdam

De tijd gaat zo snel voorbij. Mijn eerste Transgender Gedenkdag is maar vier jaar geleden. Ik was net een week eerder als trans uit de kast gekomen. Ik werd uitgenodigd door een vriendinges [vriend/in, onafhankelijk van gender] en meteen verwelkomd bij de Gedenkdag organisatoren: ze zetten me aan het werk om labels met namen aan doornige rozen te hangen. Namen van trans mensen die ik nooit in levenden lijve kan ontmoeten. Trans sibbels die ik in een vaarwel heb ontmoet. Sindsdien heb ik de gewoonte ontwikkeld om op Transgender Gedenkdag te wachten. Te wachten om te rouwen over de trans sibbels die ik gedurende het jaar ben verloren. Week na week, soms dag na dag verschijnen naam en soms gezicht van trans strijders op mijn Facebook tijdlijn, al zijn ze zelden Twitter hashtags. Ik kijk niet direct naar deze gezichten, vol leven, verloren in de dood. Ik lees hun in-memoriams niet, niet hun doodsbeschrijvingen. Nee, zeg ik tegen mijzelf: “Olave, wacht op Trans Gedenkdag. Dan zal ik rouwen. Dan zal ik gedenken.”

Het is nu de tijd voor gedenken. Al die geregistreerde moorden te gedenken, maar vooral ook al die niet geregistreerde moorden te herinneren. Die niet geregistreerde moorden en suïcides. Die niet geregistreerde gevallen trans mensen die we verloren tonen ze de woestijnen en zeeën doorkruisten. De niet geregistreerde verliezen door verwaarlozing, verlating, vastgezet in gevangenissen, psychiatrische klinieken en detentiecentra. Die niet opgeschreven verliezen door gebrekkige toegang tot medische zorg, tot onderwijs, werk, tot gebouwen, transport, tot mensenrechten. Die onopgeschreven verliezen van waardigheid, mogelijkheden en dromen.

Vandaag herinner ik ook mijn eigen reis, die momenten, dagen, maanden, jaren dat de belofte van dood dagelijks bij mij was. Ik herinner me wanneer en hoe ik mijn lichaam, geest en ziel verdoofde, om het een nog dag vol te houden. Ik herinner me vandaag ook de vrees die in mijn lijf gegrift staat. De vrees om verwond te raken, in elkaar geslagen, verstikt, ontstolen aan het leven, omdat de kleur van mijn lippenstift net te fel is, of mijn rokje net te verleidelijk zwaait. Ik gedenk vandaag hoe constante verwerping onze gemeenschap en mijn eigen lichaam heeft getekend, bang om gezien, geliefd, gekoosd, plezierd te worden. Ik gedenk vandaag de pijn in onze gemeenschap, de tranen die zovelen van ons niet meer kunnen huilen. Ik gedenk vandaag dat de wereld ons leegbloedt, ons gijzelt met zijn vrees en onzekerheid.

Nu, met deze Trans Gedenkdag, heb ik besloten dat ik meer herinneren. Ik wil herinneren dat we terugvechten. Dat transmensen, hier en wereldwijd, overlevers zijn, strijders, in oorlog met systemen de mensen in kleine hokjes stoppen. Kleine hokjes die mensen vertellen hoe te denken, hoe je te kleden, hoe lief te hebben, hoe te seksen, hoe te werken, zelfs hoe te voelen. Kleine hokje die proberen diversiteit, keuze en vloeibaarheid te vernietigen. Kleine hokjes die ons niet kunnen vasthouden, niet mijn sibbels in oorlog. Kleine hokjes waar we niet in passen, die ons niet vast kunnen houden. Want overlevenden, wanneer samen, wanneer verenigd, zijn een leger. Een leger voor verandering, voor fundamentele verandering en dat is waarom men ons vreest. Voor ons revolutionaire perspectief en onze kracht. Want, lieve sibbels, wij zijn ongelofelijk sterk. Onze moed en onze vastbeslotenheid vrij te leven wordt alleen geëvenaard door onze diversiteit. Wij zijn van lle rassen, alle religies, achtergronden en klassen. Wij zijn van elke diaspora, wij zijn Zwart en trots. We zijn queer en trots. We zijn moslim en trots. We zijn Afrikaans, Aziatisch, Midden-Oosters, Joods, Latina’s; wij zijn migranten, met en zonder verblijfspapieren, we zijn arbeiders, wij zijn schrijvers, dichters, schilders en dansers. We zijn sociaal ondernemers, wij zijn politici; we zijn juristen, artsen en sekswerkers. We hebben de hoop van de jeugd, de kracht van gemeenschap en wijsheid van de ouderen. Met anders woorden: wij zijn hier, wij zijn trans en we zijn daar fucking trots op.

De tijd is gekomen dat we voorwaarts gaan in en met kracht. De kracht van een gemeenschap die het gehad heeft. Een gemeenschap die niet langer verdeeld wordt en niet de anonimiteit terug in geduwd. Ze slaan ons niet meer stil, ze vermoorden ons tevergeefs. De organisatoren van Gedenkdag vragen ons dit jaar specifiek stil te staan bij de positie van sekswerkers. Ze wijzen er terecht op dat de meerderheid van de gedode trans strijders wereldwijd sekswerker was, 62 procent.

Maar ik wil dat we meer doen vandaag, ik wil dat we en volgende stap zetten. Ik wil dat iedereen hier tussen nu en TDOR 2018 zich inzet voor de rechten van sekswerkers. Ik wil dat we ons onvoorwaardelijk wijden aan de bescherming van de belangen van onze kwetsbare, uitgebuite en gestigmatiseerde trans sibbels en hun cisgender collega’s. De komende gemeenteraadsverkiezingen in maart zijn een goede gelegenheid voor de transgemeenschap en hun bondgenoten om destigmatisering en decriminalisering van sekswerk te eisen.

Vorige week sprak ik met Rights4Change en ze verzekerden me dat we een verschil kunnen maken. Als wij opstaan. Dus laten we opstaan! En laten we met één stem en duidelijke eisen stellen aan onze lokale besturen, dan kunnen we onze trans sibbels effectief beschermen. Ga dus naar huis en vertel dat:

  1. Het monopolie van vergunningen voor de gevestigde bordelen via het huidige systeem moet gestopt worden. Vergunningen moeten op een transparantere en eerlijker wijze verleend worden. In feite moeten we eisen dat nieuwe bedrijven gestimuleerd worden, met name collectieven van sekswerkers zelf.
  2. De verplichte registratie brengt levens in gevaar en criminaliseert het werk van sekswerkers. Het dwingt sekswerkers tot illegaalwerken. Openbaar of niet, die registers van sekswerkers moeten worden afgeschaft.
  3. Teveel wetten, beleid en regelingen in Nederland worden opgesteld, aangenomen en gehandhaafd zonder raadpleging van sekswerkers. We moeten hier duidelijk over zijn: we accepteren hier geen compromis in. Wetgeving, regelgeving en beleid over sekswerkers moet worden opgesteld in samenwerking met sekswerkers, trans sekswerkers en hun vertegenwoordigers.
  4. Sekswerkers moeten net als iedereen die werk de keuze hebben of ze zelfstandig willen werken, in een bordeel of als escort. Dat betekent dat de wettelijke en/of praktische verboden om als thuiswerker sekswerk te doen moeten worden afgeschaft in onze steden.
  5. Onze lokale besturen moeten zich committeren aan het steunen van sekswerkersvakbonden en belangenbehartigingsgroepen en -initiatieven, met fondsen en meer. Met name trans sekswerkers hebben veilige plekken nodig.

Ik wil dat jullie straks naar huis gaan, naar je eigen politiek partijen en politieke leiders en hen precies dat te vertellen. En al ze niet luisteren, wil ik dat jullie zelf de politiek in gaan met een heldere boodschap van eenheid en solidariteit. Transrechten zijn sekswerkersrechten en sekswerkersrechten zijn transrechten.

Speech Dinah Bons at TDOR 2017 Amsterdam

“We are all assigned a gender at birth. Sometimes that assignment doesn’t match our inner truth, and there needs to be a new place — a place for self-identification. I was not born a boy, I was assigned boy at birth. Understanding the difference between the two is crucial to our culture and society moving forward in the way we treat – and talk about – transgender individuals … In today’s globally connected and ever-diversifying world, culture is now more fluid and more flexible than ever — and so too should be our understanding and perception of gender.​”

White trans people might have more privilege due to racial or social background or geographic areas where they life. When we take in account that the trans people of color are part of many different social anthropological layers, we understand why trans of color suffer extensively from exclusion, racism, violence and hate.

In a global society that struggles with economic and environmental issues the people who are at the bottom end of the social hierarchy are trans women of color. Some of us may find their ways, though there is always this story of struggle, of loneliness, of being kicked out of your family or ethnic group. The collective suffering and pain are wherever we struggle similar.

We live in conflict with our surroundings and ourselves, this makes us vulnerable and an easy catch for mental and general health issues such as depressions, addictions, std’s and hiv.

Sex workers communities are a common place worldwide where we find a community of same spirited people. We are valued for our trans bodies, we are in charge of the cis persons that visit us and we can gain financial benefits from it. The global stigma on sex work is huge and the possibility to get into life threatening situations is part of the DNA and heritage of a trans person of color.

My memories to killed friends and loved ones brings me back to NYC. In 1991 I lived in NYC and was part of the black and Hispanic youth on Christopher street. In the middle of the AIDS crisis my friends where homeless trans of color, and we survived being trans with sex work and dancing ball room. I saw how Sylvia Riviera and Marsha P cared for us, they were soft and kind and paved the way for LGBTIQ + liberation. With no fear and nothing to lose they fought for our rights. And yet the voices of trans women of color are worldwide erased from LGBTIQ+ discourses and subsidized organizations.

Ridiculed, criminalized and thrown at with stigma’s such as whorephobia and transphobia and general bullying they are the prey for murder and manslaughter. This is our reward for being visible trans persons of color. Our beacon and mother Marsha P Johnson was found dead and disappeared under suspicious circumstances into the Hudson river.

I think as well of Mounira, a trans friends of mine killed in a room in club Blue Boy here in Amsterdam in the 90ties, and this year Bianca, who came to work in our community and shared her pain on being a trans women of color in the current political situation in Venezuela. Death and destruction are so normal in our communities. Like it’s part of our DNA.

It’s sad to know that each year in our trans community the majority of people suffering from death are the sex workers. We stand in the forefront of global transphobia inside and outside our communities and receive daily hate and micro and macro violence. The minority stress kills us from the inside and makes us vulnerable for all destruction. Our siblings in the global sex work community in South America, Asia, Africa, Europe, the USA suffer.

In deep sadness we feel the connection in all those names enlisted. May the memories of our lost ones be a blessing to us.